Rycerze najtrudniejsze zagadki

Marcin z Wrocimowic to polski rycerz herbu Półkozic. Jako chorąży krakowski wziął udział w bitwie pod Grunwaldem. Podczas bitwy w 1410 r. był wielkim chorążym i niósł naczelną chorągiew wojsk polskich z białym orłem, o którą toczyła się zaciekła walka. Został upamiętniony przez Jana Długosza, a za nim Henryka Sienkiewicza w ,,Krzyżakach'' i Jana Matejkę na obrazie ,,Bitwa pod Grunwaldem''.

To hełm turniejowy jedyny w swoim rodzaju. Ze względu na swoją budowę zapewniał bardzo dobrą widoczność. Możemy zobaczyć go na różnych obrazach artystów średniowiecza, ale trend ''Żabiego pysku'' przeszedł bardzo szybko i sam hełm udał się w zapomnienie.

Wekiera (pol. nasieka, nasiek, nasiekaniec, siekaniec, siekanka) była odmianą ciężkiej maczugi używanej przez rycerstwo i ciężką piechotę. Używano jej do rozbijania zbroi i hełmów wroga. Zygmunt Gloger w "Encyklopedii Staropolskiej" tak o niej pisał: "Nasiek, nasiekaniec - kij ćwiekami obity, zwany także na Mazowszu palicą, w Krakowskiem kitajką.", Obok noży, pałek i zwykłych narzędzi rolniczych jak cepy czy widły, była ona głównym narzędziem morderstw i pobić w trakcie zwad plebejuszy.

Rzezi Gdańska dokonał Zakon Krzyżaków w nocy z 12 na 13 listopada 1308 roku. Jej ofiarą padli przede wszystkim rycerze polscy wraz z rodzinami oraz część mieszczan. Pozostałych mieszczan wypędzono, a samo miasto spalono. Dwa ówczesne źródła historyczne podają zupełnie różną liczbę ofiar. Przed sądami papieskimi strona polska mówiła o 10 tysiącach wymordowanych (podobnie w bulli papieskiej z 1310 r.), natomiast Krzyżacy utrzymywali, że zabili jedynie 16 zbójców wydanych im przez mieszczan, a spalenia miasta mieli dokonać sami mieszkańcy. Dokładna liczba ofiar nie jest znana.

Poemat o Cydzie (Poema del mio Cid, ok. 1140) nazywany także Pieśń o Cydzie (Cantar del mio Cid) to hiszpański epos rycerski napisany przez anonimowego autora w kastylijskim dialekcie, opisujący dzieje rzeczywistej postaci historycznej - Cyda. Cyd był uważany za wzór cnót rycerskich, symbol męstwa i lojalności. W podaniach przekazywano, że nigdy nie zdarzyło mu się przegrać bitwy.

Niemal wszyscy rycerze byli praworęczni. Konstrukcja spiralnych schodów dawała ogromną przewagę obrońcom zamku, którzy stali wyżej i cofali się w górę. Atakujący szedł do góry i po swojej prawej stronie miał centralny, kamienny słup wieży. Przez to nie miał miejsca, aby zamachnąć się mieczem trzymanym w prawej ręce. Jego ciosy uderzały w ścianę.