Księżyce - pytania

Daktyl – niewielkich rozmiarów naturalny satelita planetoidy (243) Idy, sfotografowany przez sondę kosmiczną Galileo podczas jej przelotu obok tej planetoidy w drodze do Jowisza w dniu 28 sierpnia 1993. Jego nazwa prowizoryczna to S/1993 (243) 1. Jest pierwszym odkrytym księżycem planetoidy.

Enceladus – Księżyc Saturna, odkryty w 1789 przez Williama Herschela. Enceladus jest szóstym pod względem wielkości naturalnym satelitą Saturna. Ma średnicę około 500 kilometrów. Słynie z gejzerów. Na Enceladusie gejzery są źródłem większości materii pierścienia E Saturna. W gejzerach tryskających z powierzchni Enceladusa znajdują się związki organiczne, tworzące aminokwasy.

Tryton jest jedynym dużym księżycem w Układzie Słonecznym, który porusza się ruchem wstecznym wokół macierzystej planety (nachylenie orbity do równika planety wynosi 157°). Taki ruch wyklucza powstanie księżyca w tym samym rejonie dysku planetarnego co planeta, wokół której krąży.

Kordelia najbardziej wewnętrzny Księżyc Urana. Został odkryty 20 stycznia 1986 roku na zdjęciach przesłanych przez sondę Voyager 2. Znanych jest niewiele szczegółowych danych na jego temat. Jego nazwa pochodzi od imienia najmłodszej córki tytułowego bohatera sztuki Król Lear Williama Shakespeare’a.

Pluton ma 5 znanych (2022) księżyców. Są to: Charon, Nix, Hydra, Styx i Kerberos. Kresyda to jeden z pierścieni Urana. Został odkryty 9 stycznia 1986 roku na zdjęciach przesłanych przez sondę Voyager 2. Nie wiadomo o nim praktycznie nic, oprócz parametrów orbity i rozmiaru.

Są to Charon , Styx , Nix , Kerberos i Hydra

Mimo iż Saturn ma 62 potwierdzone (2019) księżyce to jedynie 7 ma na tyle dużą masę, a co za tym idzie - grawitację, by nadać im kształt zbliżony do kulistego. Są to: Tytan, Rea, Japet, Dione, Tetyda, Enceladus i Mimas.

Dysnomia (pełna nazwa (136199) Eris I Dysnomia) – naturalny satelita planety karłowatej Eris.

Deimos i Fobos to dwa naturalne satelity, czwartej według oddalenia od Słońca, planety Układu Słonecznego. Są to obiekty skalne o nieregularnych kształtach, zryte kraterami – pozostałościami po bombardowaniu ich przez większe lub mniejsze meteoryty.

Terminator to linia pomiędzy oświetloną (dzienną) a nieoświetloną (nocną) stroną ciała niebieskiego, zwykle planety lub księżyca. Linia ta pozwala rozróżnić na powierzchni ciała dwie półkule: na jednej z nich jest dzień, a na drugiej – noc. Położenie terminatora nie jest stałe w czasie. Zmiana jego położenia jest wynikiem głównie ruchu obrotowego ciała wokół własnej osi.